Bestaande trillende wervelbeddrogers bestaan uit bovenste en onderste bedlichamen, met een trilmotor gemonteerd op de schaal en trillingsdempende veren geïnstalleerd aan de onderkant van het bedlichaam. Tussen het boven- en onderbed wordt een matras geplaatst. Veelgebruikte platen (geperforeerde platen) zijn meestal geponste platen met rechte, schuine of tongvormige gaten. Vanwege beperkingen in de ponstechnologie is de matrasdikte doorgaans 2 mm.
Bestaande vibrerende wervelbeddrogers hebben de volgende nadelen: ① Door onvoldoende plaatdikte is de stijfheid slecht, waardoor het moeilijk wordt om vlakheid te garanderen. Dit zorgt ervoor dat de trillingsfrequentie van de plaat niet synchroon loopt met de trilmotor, waardoor de plaat niet goed functioneert. Beide factoren beïnvloeden de soepelheid en uniformiteit van de materiaalbeweging. ② Tijdens het trillen lekt materiaal gemakkelijk door de gaten en komt het los van het bedlichaam.
Om deze problemen op te lossen: De matras is ontworpen als een in serie geschakelde gaasplaat. De in serie geschakelde gaasplaat omvat: meerdere parallelle metalen strips, elk met meerdere serieringen aan het onderste uiteinde. Aangrenzende in serie geschakelde metaaldraden en metalen strips verbinden en bevestigen de verticaal verdeelde strips van elke metalen strip in serie. De in serie geschakelde gaasplaat heeft een hoge stijfheid en goede vlakheid, waardoor een soepele materiaalstroom mogelijk is, wat helpt de droogsnelheid te verbeteren en tegelijkertijd materiaallekkage in trillende materialen te voorkomen.
